We wachten op de uitslag van de MRI scan. Afgelopen dinsdag is Roel met Lennon naar AMC geweest voor een MRI scan ter controle. Omdat we niet wisten hoe en wanneer we de uitslag te horen zouden krijgen, hebben we zelf maar geregeld dat Kaakchirurgie het systeem regelmatig checkt of de uitslag al binnen is. Verder heb ik vandaag met afdeling Oncologie gebeld, om in ieder geval iets te doen met de onrust die de hele dag door mijn lijf suist. De oncoloog zou zodra de uitslag bekend is, met ons contact opnemen. En anders volgende week woensdag een belafspraak want dan zou de uitslag zeker bekend zijn. Volgende week woensdag???
Zou ze zoiets ook voorstellen als ze zou weten hoe het voelt als ieder uur dat het langer duurt de onzekerheid toeneemt. Er de hele dag door stemmetjes in je hoofd zeggen dat het vast geen goede uitslag is als het zolang duurt. Want de vorige MRI scan hadden we na 1 dag al de uitslag.
Ik moet eerlijk zeggen, dat ik even brak aan de telefoon. Een simpel 'het valt niet mee he dat wachten' zou fijn geweest zijn.
Ik weet wel dat er medeleven is, maar soms is het zo fijn als iemand het even tegen je zegt.
donderdag 28 november 2013
vrijdag 1 november 2013
Blauwe kist
In onze woonkamer staat een blauwe houten kist. Alle kaarten en tekeningen zijn daarin bewaard. De kanjerketting, het boekje van chemokasper, herinneringen van de operaties zijn daar veilig opgeborgen.
Vanochtend wilde Lennon in de kist kijken. Vaas met bloemen die erop staat eraf en de kist open.
Het boekje van chemokasper moest ik voorlezen. Lennon, die zich lekker onder een dekentje op de bank heeft geinstalleerd, is er klaar voor. En daar zit ik dan ineens het verhaaltje van Chemokasper voor te lezen en te praten met Lennon over hoe het bij hem is gegaan. En dat over een paar weken weer een speciale foto wordt gemaakt om te kijken of de kankercellen nog steeds weg zijn.
De kanjerketting bekijkt hij ook, 'even zoeken waar de kraal van chemokasper is mama'.
Hij heeft zijn eigen en wijze manier van verwerken. Ik hoef alleen maar goed te kijken en te luisteren en hem te volgen. En dan op een ochtend als deze de kist even open en stilstaan om weer verder te kunnen gaan.
Vanochtend wilde Lennon in de kist kijken. Vaas met bloemen die erop staat eraf en de kist open.
Het boekje van chemokasper moest ik voorlezen. Lennon, die zich lekker onder een dekentje op de bank heeft geinstalleerd, is er klaar voor. En daar zit ik dan ineens het verhaaltje van Chemokasper voor te lezen en te praten met Lennon over hoe het bij hem is gegaan. En dat over een paar weken weer een speciale foto wordt gemaakt om te kijken of de kankercellen nog steeds weg zijn.
De kanjerketting bekijkt hij ook, 'even zoeken waar de kraal van chemokasper is mama'.
Hij heeft zijn eigen en wijze manier van verwerken. Ik hoef alleen maar goed te kijken en te luisteren en hem te volgen. En dan op een ochtend als deze de kist even open en stilstaan om weer verder te kunnen gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)