Ook deze kuur liep anders dan 'normaal'. We hebben al eerder bericht dat Lennon een nieuw PAC heeft gekregen. Gelukkig kon daardoor de kuur wel doorgaan, maar de oorzaak is minder leuk.
Lennon heeft een bloedpropje in de ader waar de PAC eerst zat. Dit betekent dat we gedurende 3 maanden 2 keer per dag een prik in zijn been moeten geven met een bloedverdunnend medicijn. Na deze 3 maanden wordt er opnieuw een echo gemaakt en zullen ze beoordelen of de behandeling kan stoppen of dat we nog verder moeten gaan met 1x daags een prik. We krijgen hier hulp bij van thuiszorg.
Het is zo naar om steeds maar te moeten zeggen 'Lennon de dokter gaat een prik geven'. En het verdriet wat hij er van heeft.We geven steeds uitleg waarom de prikjes nodig zijn.
Zo is er ook een boekje dat gaat over chemokasper. Het verhaal geeft uitleg aan kinderen wat chemomedicijnen doen en waarom het nodig is. Inmiddels zijn ze alle drie bekend met het verhaal.
Afgelopen keer vroeg Lennon op een avond; 'mama medicijnen klaar?' Ik zei 'nee mop, maar weet je nog waarom Lennon chemomedicijnen krijgt?' Hij wees naar zijn wang en zei 'ja kankercellen in mijn wang'. Dat raakt recht in mijn hart. Ik ben dan ook trots op hoe goed hij al snapt wat er gebeurd en ook hoe wij zelf er mee omgaan. Iedere uitslag, ieder bezoek aan het ziekenhuis hebben we met de kinderen gedeeld en uitleg aan gegeven. Op alle vragen komt een antwoord, en als ik die niet heb zeg ik het ook.
Als Lennon moet spugen snappen ze ook dat de chemomedicijnen ook wel eens goede cellen opeten. Bijvoorbeeld maagcellen en daar word je misselijk van en daar kan je van spugen. En de haarcellen zijn ook opgegeten. Maura ziet het in haar fantasie al helemaal voor zich hoe een chemokasper mannetje met een bril op die met gereedschap de kankercellen weghaalt.
En dat is waar we het allemaal voor doen. De tegenvaller van afgelopen kuur valt in het niet bij de positieve uitslag van de MRI scan. Want die houden we voor ons helder in zicht en vol vertrouwen!
tranen in mijn ogen....brok in mijn keel, zo triest, maar zo mooi, zo trots op jullie......super team!!! kus jeske
BeantwoordenVerwijderenWat een ontroerend verslag weer.....jullie kunnen met recht trots zijn op jezelf en op jullie kindjes!
BeantwoordenVerwijderenXx Paul en Jeannette
Ach lieverds... Ook hier weer een brok in mijn keel, prikkelende tranen... Vertederende gevoelens bij het zien van die prachtige foto's, wat een lieverds samen...
BeantwoordenVerwijderenEven een tegenvaller na het goede nieuws van de scan... Super van jullie hoe jullie ermee omgaan, ben zo trots op jullie, dapper, sterk en krachtig!!!
Respect.
Kus voor jullie.
Met enige regelmaat kom ik hier kijken en het doet me deugd dat er even geen nieuws is...geen nieuws is immers goed nieuws. Ik hoop van harte dat het leven een beetje zijn gangetje gaat bij jullie, Roel en Nienke, even géén nare dingen tussen de 2 chemo's door. Hopelijk kunnen jullie dan ook even bijkomen....We denken aan jullie.
BeantwoordenVerwijderenGroetjes, Tante Mieke